Danke

Weir zen gien speciaule, ons naum es Michel en Antoine
Mor liekes zingen, leit ons bizonder foin
Ons Hier zemmen dankboor, ver da betjen stem
Dak oever joaren zu gekreigen em
Weir zen dankboor en fier, en dorveir zeggen weir vanaf hier.

Wél mensjen Danke ver te kommen, in groeite drommen
Dank eir ver de schoeine blommen
Weir kennen eir nie missen en deimen somwoil nekier iemand wa zjier ’t was per abies want weir vroegen nie mier, as da g’insj goed zotj kennen lachen mé ons Madam, Menier

Ons moeder zoi, onze kleinen das toch wel ne vriejen
Ester eit te doeng, é es alted weir op de biejn
Weir woaren verwonderd hoe dat es begost, da’k op men n’oigen tekst zinge kost
Weir zen dankboor en bloi, en dorveir zingen weir los en vroi.

Refrein
 
Zoei goget in ’t leiven, ge wertj onverwachts prinsj carnaval
En dorveir roepen weir nor alle mensjen, het was foin,het was groeits, een festoin

Refrein