Eilaba, de aboroilsjtenals

Er was eens grâlek lank gelejen een stad veir veroit op zennen toid.
Mé é volk veil slimmer as de omliggende stammen
De aboroilsjtenals, ze leifdigen van dansen, zingen en bloazen
En ienen kier per joor aafdigen ze é groeit fiest en iederien die dee mei,
Gielj de famille, de vrienden, de kennissen, aal de gebieren,
Van achter de n’hoek, van nevest de deir, zelfs de die van schiefregtoever

Mé ons instrumenten kommen weir verboi
De mensjen stoon te wachten in een Hiele lange roi
Ons klieren grat vergeiten mor da d’es van gien belang
Ons hoar hangt in ons oeigen want weir vonten gienen kam
Eilaba, Eilaba, Eilaba

Miljaarde potverdekke de kangroes sloon op hol
Da komt van aal da bloazen eire zak die zitj weir vol
Weir diddelen, weir doddelen, weir geiven mor klasjoeir
En allemool te saumen zingen weir na in koeir
Eilaba, Eilaba, Eilaba

Wa doeng hier aal die mensjen kommen die ver ons misschieng
Wa draugen die rool klieren, dammen weir nog nooit gezieng
Weir vraugen mee te zingen, noa een tedjen keje da
Ge meigt oeik mei stoon springen en roepen Eilaba
Eilaba, Eilaba, Eilaba, Eilaba….