Het Fiejst Van Den Ajoin

De zondagnoeng va Carnaval, loeip’ek op de vermink al
In e splintjernief kostum, voele’k mè zu goed
Ik ben geriejd vér onze stoet, mé een schoein gesjminkte toet

Weir gon onz’n nest goe drooin, op het fiejst van den Ajoin

De stoet es vollenbak ambiaans, giejl de groep nen toffen dans
Aal de mensjen oon de kant, zèrgen vér de sfeir
Al valt’er reigen op ons neir, toch doem’en weir atoid deer

Weir gon onz’n nest goe drooin, op het fiejst van den Ajoin

De monjdag alle remmen los, as de stoet zjust es begost
De nacht was zwoor en noig plezant, da dei goed oon ons èrt
Mè kostum es koelezwèrt, van te rollen op de Mèrt

Weir gon onz’n nest goe drooin, op het fiejst van den Ajoin

’s Auves kom’et der op oon, as’men nor de Flora goon
Elke groep kroigt zènne prois, ne lach en een troon
Mor weir trekken ’t ons ni oon en gon saumen op de boon

Weir gon onz’n nest goe drooin, op het fiejst van den Ajoin

Doistag de zjanettestoet, al de mans een farse toet
‘t Paraplieken en de moit, zèn van de partoi
Ik leif mè oit en voel mè vroi,vér den derden dag op roi

Weir gon onz’n nest goe drooin, op het fiejst van den Ajoin

’s Auves wèrd de poep verbrand, es ’t gedoon, da’s ambetant
Efkes slikken en weer deer, mé de lèste kracht
Viere’men ne giejle nacht tot as ons beddeken nor ons lacht

Weir gon onz’n nest goe drooin, op het fiejst van den Ajoin